به سر خاک پدر دخترکی               صورت و سینه به ناخن می خست

که نه پیوند و نه مادر دارم               کاش روحم به پدر می پیوست

گریه ام بهر پدر نیست که او             مرد و از رنج تهیدستی رست

زان کنم گریه که اندر یم بخت          دام بر هر طرف انداخت گسست

شصت سال افت این دریا دید          هیچ ماهیش نیفتاد به شست

پدرم مرد ز بی دارویی                  وندرین کوی سه دارو گر هست

دل مسکینم از این غم بگداخت      که طبیبش به بالین ننشست

سوی همسایه پی نان رفتم          تا مرا دید در خانه ببست

همه دیدند که افتاده ز پای            لیک روزی نگرفتندش دست

اب دادم به پدر چون نان خواست    دیشب از دیده ی من اتش جست

هم قبا داشت ثریا هم کفش         دل من بود که ایام شکست

این همه بخل چرا کرد مگر            من چه می خواستم از گیتی پست

                        سیم و زر بود   خدایی گر بود

                           اه از این ادمی دیو پرست